هر کسی پایش از زمین جدا شده میتواند در مورد فنی ترین مسائل پرواز نظر بدهد و صد البته این اشکالی ندارد . ولی مشکل از آنجا شروع میشود که ایشان نظرشان را عین واقعیت می پندارد و بر درست بودن آن تأکید میکند . اینهم باز اشکالی ندارد ، چون نظر شخصی وی است و نتایج آن هم به وی برمیگردد ، ولی وقتی بر آن صحه میگذارد و سعی در قبولاندن آن به دیگران ، علی الخصوص تازه کارها دارد ، دیگر نمیتوان به آسانی از کنار آن گذشت . گاهی اوقات بخاطر رودربایستی یا احترام به مخاطب بقیه سکوت میکنند . ولی وقتی می بینید مخاطب نه پروازش ، نه اطلاعاتش و نه معلوماتش به آنچه میگوید نمیرسد ، چه باید کرد؟؟!!

برای مثال بالی را در نظر بگیرید که پس از گذراندن انواع و اقسام تستها به بازار ایران میرسد . تازه باید استاندارد کوچه و بازار ( سایت ) را پاس کند . آقا به صرف اینکه مثلاً چند کیلومتر رفته که در مقایسه با مسافتهایی که پرندگان آخر هفته دیگر کشورها میروند ، قابل ذکر نیست ، به خودش اجازه میدهد که فلان بال را زیر سئوال ببرد . البته باز خوب است که گفتیم چند کیلومتر رفته ، چون اغلب کسانیکه اظهار نظر میکنند چند صدمتر هم نرفته اند . اول میگویی هه هه هه یعنی " باشـه شمــا درســـت میگـــوئیــــد " ولی وقتی کوتاه نمیاید مجبور میشوید بگوئید آقای محترم ( ادامه میدهد ) دوست عزیز ( بازهم ادامه میدهد ) آقا ( همچنان میتازد ) بابا ( و باز... ) بالاخره مجبور میشوید بگوئید " اوهـــــــــــــه ، کوتاه بیا دیگه داداش ". یا اینکه در مورد بالها چنان داد سخن میدهند که گویی خودشان آن بال را تست کرده اند ، درصورتیکه در اکثر مواقع حتی با آن بال پرواز هم نکرده اند .  معمولاً آنهایی که چنین نظراتی میدهند ، با بیشتر از یک یا دو بال هم پرواز نکرده اند . ولی در مورد همه کارخانه های تولید کننده نظر میدهند . وقتی هم سئوال میکنی آیا با بال پرواز کرده ای؟؟!! میگوید : " نیازی نیست ، معلوم است !!! " ، حالا از کجا معلوم است ا...و اعلم . خلبانان تست به این راحتی که در سایتهای ما در مورد یک بال قضاوت میکنند ، نمیتوانند در مورد یک بال نظر بدهند . چه خوب از بهترینهایشان دعوت میکردیم تا به ایران بیایند . البته نه برای اینکه چیزی از ایشان یاد بگیریم ، بلکه برایشان یک دوره بگذاریم تا یاد بگیرند چگونه در مورد بالها قضاوت کرده و نظر بدهند . چون آنها عادت کرده اند با پرواز قابلیتهای بال را بشناسند و در موارد نادر به گفته خلبان ماهر و با تجربه دیگری که در کار تست بال میباشند استناد کنند . اصلاً چطور است یک تست ایرانی ( LTF ) درست کنیم و اسمش را هم TBP یعنی " تست بدون پرواز " بگذاریم که خیلی هم با معنی است . ناگفته نماند که در این بین کسانی هم هستند که با جستجوی اطلاعات از منابع معتبر به نقل قول از آنها میپردازند که البته بسیار خوب است و هیچ اشکالی هم ندارد . ولی بهترین راه برای شناخت یک بال ، پرواز با آن است .

یکی از موارد قضاوت در ایران میزان حوادث است !!! برای مثال اگر دو نفر با یک بال حادثه بدهند آن بال بد از کار درآمده است و اگر با آن پرواز کنید خود را به خطر انداخته اید . البته در اینجا عادت کرده ایم که اگر پرواز خوبی صورت گرفت مسئولیتش با خلبان است ولی اگر پرواز بد شد بال مورد داشته است . تصور کنید به یک خلبان خارجی بگوئید فلان بال بد است چون در ایران دو نفر با آن حادثه داده اند !!! به احتمال زیاد خلبان خارجی گفتگو را کوتاه کرده و سکوت را بر صحبت ترجیح خواهد داد .

شما اگر بال مسابقه را در شرایط آرام تست کنید حتماًً راضی خواهید بود . ولی همان بال را در شرایط ترمیک و یا توربولانس امتحان کنید ، نتیجه کاملاً متفاوت خواهد بود . اگر قرار است خلبانان ما فقط در شرایط بسیار نرم و آرام پرواز کنند ، پس تمام بالها بدون توجه به اصلاحیه ای که دارند ، مناسب خواهند بود . شاید قدیمیهای پرواز یادشان باشد که چندین سال قبل بودند کسانی که بال 2 ، 2-3 و حتی مسابقه را به هنرجوی تازه سلو شده ارائه میکردند و چقدر هم در وصف آن می گفتند . ولی دیگر زمان آن صحبتها گذشته است و با کمی جستجو در اینترنت میتوان به اطلاعات زیادی دست یافت .

پس دوستان قبل از اظهارنظر در مورد بالها ، لطفاً حداقل برای یکبار هم شده با آن پرواز کنید و سپس نظر دهید .

نوشته شده در تاریخ چهارشنبه 28 مرداد 1388    | توسط: نیما نجاتی    | طبقه بندی: پاراگلایدر، مقالات،     |
نظرات()