همه میدانیم كه پرواز با پـاراگلایدر خالی از خطر نیست . خطراتی كه با احتیاط و آمادگی میبایست با آنها روبرو شویم . پـاراگلایـدر سازه ای نرم دارد و در هوای پویا و بی ثبات كه مدام در حال حركت و جنب و جوش است حركت میكند . بهمین دلیل در مقابل حركتهای شدید هوا بال ما میتواند جمع شود . جمع شدگیها یا بهتر بگوئیم مسائل و پیچیدگیهایی كه از آن ناشی میشوند همچون كراوات ، توئیست و خلبانی بیش از حد ، در صدر عواملی هستند كه باعث حوادث میشوند . این مسائل علل خاصی دارند و اكثراً قابل جلوگیری و در بیشتر اوقات جبران شدنی هستند . گاهی اوقات نیز بناچار باید دست به كمكی برده و از چتر نجات استفاده كنیم .

جلـوگیـری از جمع شدگیـها ، بهتـرین راه است
اولاً نسبت به سطح خلبانی خود صادق و روراست باشیم . اگر شرایط برای شمـا مناسب نیست از بلند شدن خودداری كنید . اگر در حال پرواز هستید و هوا بد شد ، برای فرود آمدن تاَمل نكنید . ثانیاً یك خلبانی فعال ، از 99% جمع شدگیها جلوگیری میكند . حتی در توربولانسهای شدید نیز میتوان بدون یك جمع شدگی مهم فرود آمد . شگرد جلوگیری از آن در جبران مداوم تغییر فشاری است كه بال به شما منتقل میكند . عاملی كه اگر بالتان را خوب بشناسید و برای سطح شما مناسب باشد ، نتیجه آن به مراتب بهتر خواهد بود . بخاطر بسپارید كه هر چه بال پیشرفته تر باشد عكس العملهای آن نیز سریعتر و خشن تر است . فشار بال با بدن و ترمزها جبران میشود . ولی لازم به ذكر است كه همیشه باید یك سرعت نسبی خوب داشته باشید . جلوی بال را با ’’ ترمز زیاد‘‘ نگیرید به این گمان اینكه ’’ فشار زیادی ‘‘ در بال دارید . بر عكس با این عمل خطر یك واماندگی ناگهانی را در مقابل تغییر شدید باد نسبی به جان میخرید . نزدیك زمین و مخصوصاً در توربولانسها باید از بردن بال در زاویه های شدید خودداری كنید . به گفته دیگر نه زیاد ترمز كنید و نه زیاد گاز بدهید . توصیه میشود كه هیچگاه ترمزها را رها نكنید . چه هنگام برگشتن برای بلند شدن و چه برای نشستن در صندلی ، چون یك جمع شدگی ناگهانی در این وضع وقت چندانی برای تصحیح باقی نمیگذارد .

در مقـابل یـك جمع شدگـی بـزرگ ناگهـانی چكـار كنیم ؟
قبل از هر كاری ارتفاع خود را ارزیابی كرده و همیشه آنرا در نظر داشته باشید . اگر خلبان به اندازه كافی سریع و حساس باشد میتواند یك جمع شدگی 50% را تقریباً بدون عوض شدن مسیر اولیه باز نماید . بر عكس در بعضی جمع شدگیهای شدیدتر یك یا دو چرخ 360 درجه برای جبران آن اجتناب ناپذیر است . بهمین دلیل باید ارتفاع را خوب ارزیابی كنید تا در این یكی دو چرخ به دیواره نرسید . اگر جمع شدگی قابل جبران نبود و ارتفاع كمی داشتید ، در پرتاب بلافاصله چتر نجات شك نكنید . بخاطر داشته باشید كه چترهای نجات حدود 50 متر برای باز شدن نیاز دارند .

جبــران با قدرت و ظرافت زیــاد
اولین اقدام جلوگیری از سرعت گرفتن و چرخش بال است . ولی بیاد داشته باشید در جلوگیری از آن افراط نكنید . زیرا امكان تحریك واماندگی در قسمت باز بال وجود دارد . بهمین دلیل در جمع شدگیهای خیلی شدید كم كردن سرعت تا دو چرخش 360 درجه بهتر به نظر میرسد . البته در حالیكه ترمز بال باز ( خارجی ) را آرام آرام میكشید و بال جمع شده ( داخلی ) را پمپ میكنید . در جمع شدگیهای كوچكتر وزنتان را بطرف بال باز انداخته و با كمی ترمز به آن كمك میكنید . بدین ترتیب فشار داخلی قسمت جمع شده افزایش یافته و آسانتر باز میشود . ’’’’ مواظب باشید ترمز را بیش از حد نكشید ‘‘‘‘

چگـونگـی پمـپ كردن
ترمز طرف جمع شده را محكم و با قدرت بكشید . در جمع شدگیهای بزرگ ترمز را حتی پائینتر از نقطه واماندگی باید كشید . ولی با توجه به سرعت قسمت باز بال كه در حال پرواز است . مرز آنرا هم با فشار داخلی بال در ترمزهـا حس خواهید كرد كه از شما میخواهد كه دستتان را بالا برده و به وضعیت عادی پرواز برگردانید . پمپ كردن بال باید یك حركت آهسته و ممتد باشد و هرگز نباید دستتان را پائین نگهدارید . اگر با اولی باز نشد میبایست دوباره تكرار كنید . وقتی به نقطه فشار رسیدید باید ترمز را شل كنید چراكه بال شروع به باز شدن كرده است . از پمپهای كوچك و كوتاه و ’’ بال بال زدن ‘‘ جداً خودداری كنید .

چه موقعی چتـر نجـات بكشـیم ؟
یك جمع شدگی نزدیك زمین بسیار خطرناك است . زیرا وقت كافی برای عكس العمل نداریم . بهمین دلیل اولین مسئله برآورد ارتفاع و گرفتن تصمیم صحیح بر مبنای آن است ، حال چه بیرون كشیدن و پرتاب كمكی یا در آوردن جمع شدگی و باز كردن بال باشد . بخاطر داشته باشید كه اكثر چترهای نجات حداقل به 60 متر ارتفاع برای باز شدن صحیح نیاز دارند . هر چند كه بعضی از آنها با 30 متر ارتفاع هم باز میشوند . همیشه سعی در كشیدن كمكی بهتر از نكشیدن آن است . سقوط با چتر نجات به مراتب بهتر از برخورد با دیواره یا زمین با حداكثر سرعت است . در موقعیتهای پیچیده در استفاده از آن شك نكنید .
چه عواملی باعث بدتر شدن موقعیت میشوند ؟
اولین دشمن كنترل بیش از حد است . داستان همیشگی : یك جمع شدگی ناخواسته ، خلبانی ( ترسیده ) كه برای جبران جمع شدگی ترمزها را بیش از اندازه میكشد و باعث واماندگی بال باز میشود . اینك خلبان بیش از پیش ترسیده و ترمزها را رها میكند . این عمل باعث یك كله كردن غیر متقارن شدید میشود ، كه میتواند یك توئیست یا كروات هم به آن اضافه شود .

چطور یك توئیست را حل كنیم ؟
یك جمع شدگی ناخواسته باعث میشود كه وزن خلبان به همان سمت بیافتد . اگر به آن حركت بال كه در حال سرعت گرفتن است را اضافه كنید ، میتواند به یك توئیست یا پیچیده شدن تمام آویزها یا بندها منتهی شود . اولین كار ارزیابی سریع اوضاع است : اگر خیلی پائین هستید در پرتاب كمكی تردید نكنید . اما اگر هنوز وقت یعنی ارتفاع كافی دارید سعی در پایدار كردن بال در پرواز مستقیم نمائید . برای این كار میتوانید از آویزهای اصلی ترمز در بالای محل توئیست استفاده كنید . شاید بخاطر نیروی گریز از مركز اینكار مقدور نباشد . در اینصورت باید سعی كنید آویزها را از بالای محل توئیست گرفته و آنها را بطرف مخالف پیچیده شدنشان فشار دهید . اگر هنگام انجام این اعمال متوجه افزایش قابل توجه سرعت و نیروی گریز از مركز شدید ، موقع آنست كه چتر نجات خود را پرتاب كنید چون امكان بیهوشی بخاطر فشار جی بر بدن وجود دارد .

چـرا كروات بوجود میاید ؟
بعضی اوقات یك جمع شدگی ساده تبدیل به یك كروات كوچك میشود . موقعیتی كه حالت روانی آن بدتر از خطر واقعی آن است . زیرا اكثر كرواتها را میتوان جبران و باز كرد . كروات هنگامی رخ میدهد كه با یك جمع شدگی ، پارچه بین آویزها گیر میكند . امكان كروات در بالهایی كه آویزهای زیاد و یا پارچه خارجی بیشتری دارند بالاست . برای باز كردن كروات میتوانید از پمپ كردن همچون یك جمع شدگی ساده استفاده كرد . اگر باز نشد ، مسئله مهم نگه داشتن بال در پرواز مستقیم و با سرعت است . یعنی جلوی بال را نگیرید و بیش از حد برای جلوگیری از چرخش ترمز نكنید ، فقط به مقدار لازم ترمز بكشید . حالا میتوانیم با استفاده از آویزهای بند A یك جمع شدگی كوچك را در محل كروات بوجود آورید . در اكثر مواقع با باز كردن این جمع شدگی ، موفق به در آوردن پارچه از زیر آویزها میشوید . در مورد یك كروات بزرگ نیز تكنیك همان است و اولین نگرانی ما باید در نگه داشتن بال در پرواز مستقیم و با ثبات باشد . سپس با تحریك یك یا چند جمع شدگی تا باز شدن كامل آن ادامه میدهید . در بعضی مواقع تنها كشیدن آویز صحیح قسمتی كه پارچه گیر كرده كارساز میباشد . گاهی اوقات ممكن است بخاطر جبران بد یك مانور باعث كله كردن نامتقارن بال شوید . قسمت داخلی در خودش جمع شده و پایداركننده بعلت باد نسبی میان آویزهای مركزی رفته و گیر میكند . اگر به موقع آنرا رفع نكنید نتیجه یك اسپین وحشتناك و غیر قابل كنترل است . در اینجا نسبت به ارتفاعی كه دارید باید در كمتر از یك ثانیه تصمیم گرفته و عمل كنید . اگر پائین هستید پرتاب كمكی بهترین راه حل است . ولی اگر هنوز ارتفاع دارید میتوانید توسط یك واماندگی با ثبات ، سعی در حل آن نمائید .

وامـانـدگـی بـا ثبـات
این یك مانور اساسی امنیت بوده و وسیله ای برای حل بسیاری از مشكلات در پرواز بشمار میرود . البته اگر ارتفاع كافی داشته باشید . بهتر است قبلاً آنرا به همراه یك مربی با تجربه روی آب تمرین كنید . شاید اینكار برایتان میسر نباشد ولی دانستن تئوری واضح و روشنی از آن نیز میتواند در مواقع ضروری نجاتتان دهد . برای وارد شدن به واماندگی باید ترمزها را بصورت متقارن و عمیق بكشید تا افتادن بال از پشت و سقوطتان را حس كنید . باید سقوط اولیه را تحمل و همیشه ترمزها را متقارن نگه دارید . اجازه ندهید كه حركتهای بال تعادل شما را بهم بزند . وقتی بال در حال سقوط بالای سرتان ثابت شد ، دستهایتان را آرام و متقارن و همزمان تقریباً تا ارتفاع سینه بالا بیاورید . اینك حركتهای بال آرامتر شده و گوشه های آن مقداری جلو میاید و خواهید دید كه بال با ثبات بطرف عقب پرواز میكند . اكنون شما در یك واماندگی با ثبات هستید . حالا با رها كردن ترمزها بصورت متقارن میتوانید از آن خارج شوید . باید جلوی كله كردن نه چندان شدید بال را در آخر و بدون خشونت بگیرید . چراكه اگر در جلوگیری از كله كردن بال زیاده روی كنید ، ممكن است مجدداً به واماندگی وارد شوید . روشن است كه با یك كروات بزرگ با ثبات كردن بال مشكلتر است ، مخصوصاً اگر با توئیست همراه باشد . ولی باز كردن آن ممكن و با ارتفاع كافی توصیه میشود .
نسخه ایی برای حل كرواتهای بزرگ : ارتفاع ، خونسردی و داشتن درایت برای پرتاب بموقع كمكی .

وضعیتهـای خیلـی بـد
هنگامیكه ارتفاع بسیار كم و حل جمع شدگی غیرممكن و زمانی هم برای پرتاب كمكی نمانده ، الویت شما باید جلوگیری از سرعت چرخشی باشد . یعنی جلوی چرخش یا اسپین را بگیرید . در طول اسپین با بالی كه نیمی از آن جمع شده نزدیك به صد كیلومتر در ساعت سرعت دارید . در این مواقع رسیدن به زمین با واماندگی با ثبات بهتر از رسیدن با یك چرخش غیر قابل كنترل است . هیچگاه تسلیم نشوید و بدانید در بدترین شرایط همیشه امكان تغییر مسیر و جلوگیری از آسیب بیشتر وجود دارد .
plegon 

 

 

 

 

 

 

 

uuff 

 

 

 

 

 

 

 

Perdida 

نوشته شده در تاریخ یکشنبه 15 شهریور 1388    | توسط: نیما نجاتی    | طبقه بندی: مقالات،     |
نظرات()